Oma Gerrie's tweede reis naar Indonesië.

Dag lieve parels, want dat zijn jullie!
Heb je Frieda al gezien?

Frieda

De eerste Puppet: "Rik" wacht op mij in Manggala, maar hij krijgt gezelschap. "Frieda" komt per post naar Goes, haar neem ik mee als ik weer naar huis terugga. Ik verwacht dat zij veel indruk zal maken op de kinderen. Het is geweldig met haar te mogen werken en de mogelijkheden uit te breiden. Morgen zal zij wel gebracht worden. Ik zorg, dat ik op tijd in Björn's appartement ben om de post aan te nemen. Ik verheug me er op! Als je ideeen hebt.... mail me asjeblieft! Laat je meebeleven wat Frieda allemaal gaat laten zien en horen. Rik heeft zijn debuut eerder gemaakt toen de school geopend werd.

"Thuis" in de Christengemeente Doetinchem

Het enige "Thuis" wat ik in Doetinchem heb is uiterst waardevol:
De Christengemeente "CGD".
Heerlijk!

Omdat Goes "thuis" voelt

Omdat Goes "thuis" voelt, wil ik iets erover delen. 3 September 1990 startte de Rafaëlgemeenschap Goes. Wij (Peter en en ik) kenden het voorgangersechtpaar en waren erg blij met deze "nieuwe" impuls van de Heilige Geest. Mensen aan te moedigen, Jezus Christus te willen leren kennen en Zijn volgeliegen te worden. Discipelen, zoals onze Heiland dit Zelf heeft genoemd. We genoten er zeven jaren. We moesten rust en afstand nemen door Peter's ziekte. In 2001 mocht Peter zijn intrek nemen bij Zijn Vader in de hemel. Vriend Krijn (voorganger van de Rafaëlgemeenschap) belde speciaal vanuit Afrika, waar hij, ik meen met zijn hele gezin, daar op dat moment verbleef en leefde mee met ons verdriet. Toen mijn geestelijke moeder een nieuwe gemeente nodig had, belde ik Krijn op en vroeg hem haar in de gemeenschap te willen opnemen. "Mam" geniet elke week nog. Tijdens mijn afwezigheid kreeg Mam last van haar aangeboren kromme wervelkolom. De gemeenschap droeg haar op handen. Haar aangetrouwde nichtje Marleen regelde extra zorg aan huis en bestelde "Tafeltjedekje" maaltijden voor elke dag.
Mam werd uitgenodigd door en kreeg elke week bezoek vanuit haar celgroep. Toen ik op 7 dec. "thuiskwam" schrok ik van haar verschijning, zo broos geworden en ineengedoken. Iedereen was erg behulpzaam geweest en liefdevol. Zij was al verschillende weken niet meer naar de dienst geweest terwijl zij steeds aangemoedigd werd toch even naar buiten te gaan om zo mogelijk later weer in de dienst te kunnen zijn en mee te genieten van alles. Gelukkig knapte Mam weer op en zetten we de pas er weer in: elke dag een kwartier naar buiten, wandelen, weer op bezoek gaan bij Rini. De eerder afgeslagen mogelijkheid voor dagbesteding in het Gasthuis, vroeg Marleen weer aan en ja, daar ging ze, mijn lief moedertje. Toen zij weer thuisgebracht werd, zei ze dat zij het leuk heeft gehad. Inmiddels gaat Mam weer zondags naar de dienst en eens in de 14 dagen 'savonds naar de celgroep. Iedereen was zo blij haar weer terug te zien. Krijn knielde bij haar "speciale door Eric neergezette" stoel en uitte zijn blijdschap dat zij niet gemist kon worden. Zij was verbaasd over zoveel aandacht dat Mam vergat te luisteren naar wat Krijn tegen haar zei. Leuk om haar zo te zien, temidden van deze liefdevolle gemeenschap. Ik ben dankbaar en blij, dat zij de ouderen niet vergeten en ervoor zorgen dat niemand "in de genade verachtere" achter raakt, zoals de bijbel het zegt en dat is Gods Woord. Krijn, Mirjam en ik zijn vrienden gebleven. Ik mag als "gast" meegenieten en beleven. Dank U lieve Vader, voor een stukje extra thuis zijn.

Björn

Op dit moment in Björn's appartement.
Gisteren in Doetinchem een geweldige doopdienst: Maikel (22jr) en Jordy(13jr), twee vrienden van me en nog vier andere mensen, die ik nog niet persoonlijk ken. Wat een geestelijke "spring in het veld" is Annemiek toch, heerlijk! En dan Sander en Lotte niet te vergeten met hun prachtige manieren van "vlaggen". Daar word je zo wie zo al blij van. Echt genieten! Jonge Rick met zijn vlag, schitterend!. Als je al die kinderen ziet in de kerk, Kleine Bram met een leuk brilletje op en zijn broertje Teun: wat een snoetje, sinds mijn vertrek een baby toen nog, zo gegroeid. Gaaf, ook mijn vriendje Seth en kleine Levi met zijn zwarte haartjes. Wat een pareltjes. Nienke is een jonge dame aan het worden, wat een schat is het toch. Ik geniet er telkens van. De preek die niet echt een preek genoemd kan worden, eerder een spreken van hart tot hart, Feiko is daar oprecht in, zichzelf hierbij niet ontziend. Moet je toch wel durven, zoiets, echt gaaf! Dank U Vader voor zo'n voorganger. Fijn te horen dat Wilco en Jiska zich om het welzijn van Maikel bekommeren. Ze zijn nog jong, maar niet minder warmhartig. Maikel begint te wennen: zijn leven met anderen delen. Mijn vrienden Anton en Anke zag ik ook weer, blij weerzien, mooi stel mensen en Cor, grote bink met een zacht hart. De jong volwassenen, waaronder Rik en (Kees en Lotte) en David en Mosa. Ik ben zo blij zoveel kinderen en jonge mensen te mogen ontmoeten en kennen, wáár ik ook ben.
Hier in Goes met Björn is eveneens "thuis" soms mag ik wat dichterbij komen, niet te vaak, hij moet mij op een afstand houden, stel je voor dat ik zijn leven beïnvloed! Ik snap het gelukkig, dat "moeder" een begrip is en soms iets meer.

Engeland

Terugkijkend op het weekje bij mijn vrienden in Dover: blije herinnering!
Het was een heerlijke tijd bij Dillis and Chris. We hebben London bekeken en een rondvaart gemaakt. Londoneye zou 20 minuten duren en dan zweef je daar tussen hemel en aarde. Prachtig wel, London vanuit de lucht te kunnen zien, we kozen toch voor de boot. Veel foto's gemaakt uiteraard. Gezellig met ons drieën ergens gelunched. Echt London's regenweer was het, maar denk niet dat dat ons plezier kon bederven.

Eerste dag

Vanmorgen wekte Dillys mij tegen tien uur. Zij had een afspraak met iemand te bidden. Ik mocht een heerlijk warm bad nemen met bubbles. We hebben koffie en thee gedronken en gezellig gepraat samen. Nu even mijn emails beantwoorden en dan stop ik weer met de pc.

Vrienden in Dover

Gisteren ben ik met de FERRI aangekomen, het duurde even voordat we de haven konden binnenvaren, het stormde, het bruisende water hoosde tegen de ramen. Chris en Dillys moesten twee uur langer wachten op mij. Gelukkig, Chris stond daar en reden we met zijn auto naar huis waar Dillys een heerlijke maaltijd had klaargemaakt. We spraken weer over Living Waters Village over "onze" belevenissen daar met de kinderen. Ik mag nu Dillys leren kennen en zij mij. We gingen bij tijds naar bed en ik heb heerlijk geslapen. Wat een droom van een logeerkamer en nog wel een tweepersoonsbed. Geweldig!