Goede morgen!
Niet gemakkelijk, rust houden. Het lukt me gelukkig en ben blij, dat ik heb gehoorzaamd. Op dit moment logeer ik bij mijn moeder in Goes leg wat bezoekjes af bij familie en vrienden. Gisteren was ik te gast in de Rafaëlgemeente en ontmoette een lief echtpaar. We konden wat delen en zo mocht ik iets vertellen van mijn belevenissen met de kinderen in Manggala. Wat kan ik dan op zo'n moment weer naar hen verlangen. 'sMiddags om 16.30u ging ik nog even aan bij Fred en Trudy. Vroeger kwamen we bij elkaar, later verwatert dit. Vorig jaar voordat ik wegging hebben we nog daggezegd. Trudy zei: "dat je zou gaan, wisten we allang, dat heb je vaker gezegd ook, dus voor ons geen verrassing". Geweldig te zien hoe 'groot' de kinderen zijn, met aanhang zelfs. Byzonder, zichtbare groei van de Rafaël-familie. Dank aan de Here Jezus voor Zijn Liefde en Zijn genade voor mensen en kinderen.
maandag 24 december 2007
zondag 16 december 2007
16 december 2007
Lieve mensen,
U allen die hebben meegeleefd, gesupport en financieel ondersteund hebben;
H A R T E L IJ K D A N K !
Deze zes maanden zijn onvergetelijk geweest, toch hoop ik snel te mogen terugkeren.
Ronny komt in februari naar België en als ik het mag vooruitzeggen: hoop ik met hem mee terug te reizen naar Living Waters Village.
Van harte moedig ik U aan hem eens uit te nodigen op openstaande data, op http://www.heyboer.org/ ziet U zijn agenda voor spreekbeurten.
Ik hoop van harte dat U wilt komen luisteren en meebeleven als hij over ons kinderdorp vertelt. Mijn innige wens is dat U dit gaat zeggen: "ons kinderdorp"
Lieve omhelzing en groet,
Gerrie
U allen die hebben meegeleefd, gesupport en financieel ondersteund hebben;
H A R T E L IJ K D A N K !
Deze zes maanden zijn onvergetelijk geweest, toch hoop ik snel te mogen terugkeren.
Ronny komt in februari naar België en als ik het mag vooruitzeggen: hoop ik met hem mee terug te reizen naar Living Waters Village.
Van harte moedig ik U aan hem eens uit te nodigen op openstaande data, op http://www.heyboer.org/ ziet U zijn agenda voor spreekbeurten.
Ik hoop van harte dat U wilt komen luisteren en meebeleven als hij over ons kinderdorp vertelt. Mijn innige wens is dat U dit gaat zeggen: "ons kinderdorp"
Lieve omhelzing en groet,
Gerrie
16 december 2007
Lieve mensen, die meegeleefd en gebeden en financiele steun gegeven hebben, dank u hartelijk voor uw liefdegaven. Als ik terugkijk op mijn ontdekkingsreis mag ik zien, dat De Here Jezus mij is voorgegaan en ik mijn voet mocht zetten in Zijn voetprint door Indonesië. Het kinderdorp "Living Waters Village" is mijn thuis geworden. Ik ben intens dankbaar, dat ik Hem daar mocht volgen. Heb mogen beleven, dat onze Heiland nog steeds dezelde wonderen doet, die Hij 2000 jaren geleden heeft gedaan. Dat Hij werkelijk de Vriend van kinderen is en ook van mij. De Here Jezus Chistus is mijn Vriend en mijn Leidsman en Herder. Altijd heb ik dit gewild. Hem volgend gehoorzaam zijn en Zijn Liefde door te geven aan kinderen die Hem echt nodig hebben. Wij hebben Hem allemaal nodig. Alle kinderen hebben de Heiland nodig, zeker in deze drukke maatschappij. De moeders en vaders hebben de Here Jezus Christus nodig om hun kinderen bij Hem te brengen, zodat Hij de kleinen kan zegenen en beschermen tegen de boze machten die in de hemelse gewesten hun werkgebied hebben om op de aarde hun plannen uit te voeren . De duivel zit echt niet stil om de kinderen uit de `veilige ` geborgenheid te verleiden tot ongehoorzaamheid. Heel veel jongeren zijn hun ouders ongehoorzaam en zoeken wegen om `zichzelf`te kunnen zijn. Maar ze worden niet ZICHZELF ze worden iemand anders. Hun hele gedrag verandert, de liefde voor hun ouders verkilt, omdat zij alleen maar willen horen wat zij willen horen en geen NEE meer accepteren. Zij worden zo gezegd EIGEN BAAS OVER HUN LEVEN, maar het is geen halve leugen, toch een echte leugen. Om terug te mogen komen op het kinderdorp... Het (HOPELIJK VOOR KORT) afscheid was ontroerend. Amos vond het moeilijk zijn "Oma Gerrie" los te laten, we lieten ons beidjes nog even op een foto zetten.
zondag 9 december 2007
Nederland
Lieve mensen,
Het is 12 min voor 8 'smorgens ergens in Arnhem. Dit weekend bij Melvin en Jackline gelogeerd. Vandaag weer naar Doetinchem en hoop een slaapplaatsje te krijgen tot morgen. Dan naar het gemeentehuis om mijn vernieuwde rijbewijs af te halen en een briefadres te regelen. Hennie van Harten heeft een en ander in beheer en hoop, dat zij dit blijft doen als ik weer naar Indonesie ga. Gistermiddag hadden we een heerlijke dienst in de Heilige Geestkerk, het was zo 'anders' intens en blij. Prachtige aanbiddingsliederen gezongen, ze waren zo persoonlijk naar de Here Jezus toe gericht en Zijn antwoord naar ons. We hebben gebeden voor zieken: voor Cor die weer wegens zijn hart in het ziekenhuis ligt en voor Jan, die al langere tijd ziek is en voor Gerdien, die straks geopereerd moet worden. Geweldig te weten, dat onze gebeden aankomen en verhoord worden. Dank U Vader, U weet wat nodig is. Help ons uw antwoord te accepteren en uit genade aan te nemen wat U goedvindt voor ons. Wij houden uw beloftes vast, dat zij zullen genezen.
Het is 12 min voor 8 'smorgens ergens in Arnhem. Dit weekend bij Melvin en Jackline gelogeerd. Vandaag weer naar Doetinchem en hoop een slaapplaatsje te krijgen tot morgen. Dan naar het gemeentehuis om mijn vernieuwde rijbewijs af te halen en een briefadres te regelen. Hennie van Harten heeft een en ander in beheer en hoop, dat zij dit blijft doen als ik weer naar Indonesie ga. Gistermiddag hadden we een heerlijke dienst in de Heilige Geestkerk, het was zo 'anders' intens en blij. Prachtige aanbiddingsliederen gezongen, ze waren zo persoonlijk naar de Here Jezus toe gericht en Zijn antwoord naar ons. We hebben gebeden voor zieken: voor Cor die weer wegens zijn hart in het ziekenhuis ligt en voor Jan, die al langere tijd ziek is en voor Gerdien, die straks geopereerd moet worden. Geweldig te weten, dat onze gebeden aankomen en verhoord worden. Dank U Vader, U weet wat nodig is. Help ons uw antwoord te accepteren en uit genade aan te nemen wat U goedvindt voor ons. Wij houden uw beloftes vast, dat zij zullen genezen.
vrijdag 7 december 2007
Nederland
Lieve mensen,
Op 1 december op 06.33u landde het vliegtuig van Maleisian Airport op nederlandse grond. Na zes maanden liep mijn visum af en moest ik naar Nederland terug. Eerlijk gezegd: ik ben geland, maar leef in Manggala. Mis de kinderen elke minuut van de dag en als ik 'snachts wakker ben. De laatste weken van mijn verblijf daar heb ik niet veel geschreven; het lukte me gewoon niet.
Het afscheid was zo liefdevol. Iedereen, grote en kleine kinderen, leraren, leiders, Ben en Rachel hebben om mij heeb gestaan, we hebben elkaar omarmd en gebeden. Yolanda, vrouw van de indonesische leider Toher heeft namens alle kinderen iets heel moois gemaakt en alle namen van de kinderen van elke kamer op een groot karton geschreven. Ik zal hun namen nu zelfs niet meer kunnen vergeten. Hun gezichtjes vergeet ik toch nooit, maar zoveel namen is wel een beetje moeilijker te onthouden. Ik heb hen gezegd dat ik graag snel terug wil komen. Met mijn landgenoten uit Dirksland heb ik heel leuke omgang gehad, zij hebben zich geweldig ingezet voor de kinderen. De mannen Piet en Henk voor de afbouw van verschillende gebouwen. Corry en Corrie en Martha en Saskia hebben de kinderen begeleid met kerstkaarten maken voor hun sponsors. Veel kaarten moesten bijgewerkt worden en sommige kinderen aangemoedigd om de angst voor falen los te laten. "Als je niet probeert, heb je niets" en zo ging voegden zich steeds meer kinderen bij de "creatievelingen". Deze mensen hebben ook de kamers van de jongens schoongemaakt, echt uitgesopt hoor! Later bij de ontluizing van alle kinderen moesten de kamers nog eens opnieuw gereinigd worden. Dit deed een groep vrijwilligers uit Nieuw Zeeland. Eveneens een heerlijk stel mensen. We hebben het echt gezellig gehad met elkaar onderling ook. Ik wil mijn sponsors: gemeente De Deur uit Alphen aan den Rijn en Aaldrik en Sandra Overveld uit de Christengemeente in Doetinchem hartelijk bedanken voor hun financiele steun en bovenal hun liefde voor het Kinderdorp, zodat ik daar mocht helpen. De extra kosten, wat ik niet goed in beeld had in het begin, waren de kosten voor de visa reizen die ik moest ondernemen. Een toeristenvisa is voor 60 dagen, die mogen verlengd worden met 30 dagen om daarna weer voor 60 dagen toeristenvisum aan te vragen in Kuala Lumpur. Maandag per vliegtuig vanaf Kuching naar Kuala Lumpur, een paar dagen betaald "Guesthouse", donderdag weer terug naar Kuching waar chinese christenvrienden van de Baptistengemeente aldaar ons ontvangen en wij bij hen mogen logeren. Ronny moet in die periode altijd boodschappen doen en post door nemen, de auto opladen met alle materialen die gekocht of gekregen, toegestuurd zijn door vrienden enof sponsors. Dan de weg vanaf Kuching naar Nanga Pinoh en Manggala met de auto terugrijden. Twaalf uur onderweg. Een geweldig mooie reis iedere keer weer. De nieuwsbrieven worden ook vaak in Kuching gevouwen. Stilzitten is er zeker voor Ronny Heyboer de leider van het kinder-dorp nooit zoveel bij. Als we zondags in Kuching zijn, gaan we met Edna en Mervyn mee naar hun kerk, een "bloeiende" Baptistenkerk. Ik begrijp, dat een echte indruk krijgen van de zendingsmissie in Manggala beter tot zijn recht komt door foto's te laten zien. Dit is niet gelukt, omdat ik geen "eigen" laptop heb. Mijn jongste zoon Bjorn die als computer ingenier verstand heeft vanwat nodig is gaat er samen met mij een uitzoeken. Ik verwacht dat in alle dingen wordt voorzien. Als mijn Leider mij stuurt en mij voorgaat, kom ik niets tekort. Dankbaar voor het gebed van mijn vrienden Frans en Nel die eveneens mijn reis hebben betaald werd deze periode voor mij "de" vervulling van mijn wens de Here Jezus te volgen op Zijn weg in Indonesie.
Op 1 december op 06.33u landde het vliegtuig van Maleisian Airport op nederlandse grond. Na zes maanden liep mijn visum af en moest ik naar Nederland terug. Eerlijk gezegd: ik ben geland, maar leef in Manggala. Mis de kinderen elke minuut van de dag en als ik 'snachts wakker ben. De laatste weken van mijn verblijf daar heb ik niet veel geschreven; het lukte me gewoon niet.
Het afscheid was zo liefdevol. Iedereen, grote en kleine kinderen, leraren, leiders, Ben en Rachel hebben om mij heeb gestaan, we hebben elkaar omarmd en gebeden. Yolanda, vrouw van de indonesische leider Toher heeft namens alle kinderen iets heel moois gemaakt en alle namen van de kinderen van elke kamer op een groot karton geschreven. Ik zal hun namen nu zelfs niet meer kunnen vergeten. Hun gezichtjes vergeet ik toch nooit, maar zoveel namen is wel een beetje moeilijker te onthouden. Ik heb hen gezegd dat ik graag snel terug wil komen. Met mijn landgenoten uit Dirksland heb ik heel leuke omgang gehad, zij hebben zich geweldig ingezet voor de kinderen. De mannen Piet en Henk voor de afbouw van verschillende gebouwen. Corry en Corrie en Martha en Saskia hebben de kinderen begeleid met kerstkaarten maken voor hun sponsors. Veel kaarten moesten bijgewerkt worden en sommige kinderen aangemoedigd om de angst voor falen los te laten. "Als je niet probeert, heb je niets" en zo ging voegden zich steeds meer kinderen bij de "creatievelingen". Deze mensen hebben ook de kamers van de jongens schoongemaakt, echt uitgesopt hoor! Later bij de ontluizing van alle kinderen moesten de kamers nog eens opnieuw gereinigd worden. Dit deed een groep vrijwilligers uit Nieuw Zeeland. Eveneens een heerlijk stel mensen. We hebben het echt gezellig gehad met elkaar onderling ook. Ik wil mijn sponsors: gemeente De Deur uit Alphen aan den Rijn en Aaldrik en Sandra Overveld uit de Christengemeente in Doetinchem hartelijk bedanken voor hun financiele steun en bovenal hun liefde voor het Kinderdorp, zodat ik daar mocht helpen. De extra kosten, wat ik niet goed in beeld had in het begin, waren de kosten voor de visa reizen die ik moest ondernemen. Een toeristenvisa is voor 60 dagen, die mogen verlengd worden met 30 dagen om daarna weer voor 60 dagen toeristenvisum aan te vragen in Kuala Lumpur. Maandag per vliegtuig vanaf Kuching naar Kuala Lumpur, een paar dagen betaald "Guesthouse", donderdag weer terug naar Kuching waar chinese christenvrienden van de Baptistengemeente aldaar ons ontvangen en wij bij hen mogen logeren. Ronny moet in die periode altijd boodschappen doen en post door nemen, de auto opladen met alle materialen die gekocht of gekregen, toegestuurd zijn door vrienden enof sponsors. Dan de weg vanaf Kuching naar Nanga Pinoh en Manggala met de auto terugrijden. Twaalf uur onderweg. Een geweldig mooie reis iedere keer weer. De nieuwsbrieven worden ook vaak in Kuching gevouwen. Stilzitten is er zeker voor Ronny Heyboer de leider van het kinder-dorp nooit zoveel bij. Als we zondags in Kuching zijn, gaan we met Edna en Mervyn mee naar hun kerk, een "bloeiende" Baptistenkerk. Ik begrijp, dat een echte indruk krijgen van de zendingsmissie in Manggala beter tot zijn recht komt door foto's te laten zien. Dit is niet gelukt, omdat ik geen "eigen" laptop heb. Mijn jongste zoon Bjorn die als computer ingenier verstand heeft vanwat nodig is gaat er samen met mij een uitzoeken. Ik verwacht dat in alle dingen wordt voorzien. Als mijn Leider mij stuurt en mij voorgaat, kom ik niets tekort. Dankbaar voor het gebed van mijn vrienden Frans en Nel die eveneens mijn reis hebben betaald werd deze periode voor mij "de" vervulling van mijn wens de Here Jezus te volgen op Zijn weg in Indonesie.
Abonneren op:
Posts (Atom)