Omdat Goes "thuis" voelt, wil ik iets erover delen. 3 September 1990 startte de Rafaëlgemeenschap Goes. Wij (Peter en en ik) kenden het voorgangersechtpaar en waren erg blij met deze "nieuwe" impuls van de Heilige Geest. Mensen aan te moedigen, Jezus Christus te willen leren kennen en Zijn volgeliegen te worden. Discipelen, zoals onze Heiland dit Zelf heeft genoemd. We genoten er zeven jaren. We moesten rust en afstand nemen door Peter's ziekte. In 2001 mocht Peter zijn intrek nemen bij Zijn Vader in de hemel. Vriend Krijn (voorganger van de Rafaëlgemeenschap) belde speciaal vanuit Afrika, waar hij, ik meen met zijn hele gezin, daar op dat moment verbleef en leefde mee met ons verdriet. Toen mijn geestelijke moeder een nieuwe gemeente nodig had, belde ik Krijn op en vroeg hem haar in de gemeenschap te willen opnemen. "Mam" geniet elke week nog. Tijdens mijn afwezigheid kreeg Mam last van haar aangeboren kromme wervelkolom. De gemeenschap droeg haar op handen. Haar aangetrouwde nichtje Marleen regelde extra zorg aan huis en bestelde "Tafeltjedekje" maaltijden voor elke dag.
Mam werd uitgenodigd door en kreeg elke week bezoek vanuit haar celgroep. Toen ik op 7 dec. "thuiskwam" schrok ik van haar verschijning, zo broos geworden en ineengedoken. Iedereen was erg behulpzaam geweest en liefdevol. Zij was al verschillende weken niet meer naar de dienst geweest terwijl zij steeds aangemoedigd werd toch even naar buiten te gaan om zo mogelijk later weer in de dienst te kunnen zijn en mee te genieten van alles. Gelukkig knapte Mam weer op en zetten we de pas er weer in: elke dag een kwartier naar buiten, wandelen, weer op bezoek gaan bij Rini. De eerder afgeslagen mogelijkheid voor dagbesteding in het Gasthuis, vroeg Marleen weer aan en ja, daar ging ze, mijn lief moedertje. Toen zij weer thuisgebracht werd, zei ze dat zij het leuk heeft gehad. Inmiddels gaat Mam weer zondags naar de dienst en eens in de 14 dagen 'savonds naar de celgroep. Iedereen was zo blij haar weer terug te zien. Krijn knielde bij haar "speciale door Eric neergezette" stoel en uitte zijn blijdschap dat zij niet gemist kon worden. Zij was verbaasd over zoveel aandacht dat Mam vergat te luisteren naar wat Krijn tegen haar zei. Leuk om haar zo te zien, temidden van deze liefdevolle gemeenschap. Ik ben dankbaar en blij, dat zij de ouderen niet vergeten en ervoor zorgen dat niemand "in de genade verachtere" achter raakt, zoals de bijbel het zegt en dat is Gods Woord. Krijn, Mirjam en ik zijn vrienden gebleven. Ik mag als "gast" meegenieten en beleven. Dank U lieve Vader, voor een stukje extra thuis zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten