Nederland

Lieve mensen,
Op 1 december op 06.33u landde het vliegtuig van Maleisian Airport op nederlandse grond. Na zes maanden liep mijn visum af en moest ik naar Nederland terug. Eerlijk gezegd: ik ben geland, maar leef in Manggala. Mis de kinderen elke minuut van de dag en als ik 'snachts wakker ben. De laatste weken van mijn verblijf daar heb ik niet veel geschreven; het lukte me gewoon niet.
Het afscheid was zo liefdevol. Iedereen, grote en kleine kinderen, leraren, leiders, Ben en Rachel hebben om mij heeb gestaan, we hebben elkaar omarmd en gebeden. Yolanda, vrouw van de indonesische leider Toher heeft namens alle kinderen iets heel moois gemaakt en alle namen van de kinderen van elke kamer op een groot karton geschreven. Ik zal hun namen nu zelfs niet meer kunnen vergeten. Hun gezichtjes vergeet ik toch nooit, maar zoveel namen is wel een beetje moeilijker te onthouden. Ik heb hen gezegd dat ik graag snel terug wil komen. Met mijn landgenoten uit Dirksland heb ik heel leuke omgang gehad, zij hebben zich geweldig ingezet voor de kinderen. De mannen Piet en Henk voor de afbouw van verschillende gebouwen. Corry en Corrie en Martha en Saskia hebben de kinderen begeleid met kerstkaarten maken voor hun sponsors. Veel kaarten moesten bijgewerkt worden en sommige kinderen aangemoedigd om de angst voor falen los te laten. "Als je niet probeert, heb je niets" en zo ging voegden zich steeds meer kinderen bij de "creatievelingen". Deze mensen hebben ook de kamers van de jongens schoongemaakt, echt uitgesopt hoor! Later bij de ontluizing van alle kinderen moesten de kamers nog eens opnieuw gereinigd worden. Dit deed een groep vrijwilligers uit Nieuw Zeeland. Eveneens een heerlijk stel mensen. We hebben het echt gezellig gehad met elkaar onderling ook. Ik wil mijn sponsors: gemeente De Deur uit Alphen aan den Rijn en Aaldrik en Sandra Overveld uit de Christengemeente in Doetinchem hartelijk bedanken voor hun financiele steun en bovenal hun liefde voor het Kinderdorp, zodat ik daar mocht helpen. De extra kosten, wat ik niet goed in beeld had in het begin, waren de kosten voor de visa reizen die ik moest ondernemen. Een toeristenvisa is voor 60 dagen, die mogen verlengd worden met 30 dagen om daarna weer voor 60 dagen toeristenvisum aan te vragen in Kuala Lumpur. Maandag per vliegtuig vanaf Kuching naar Kuala Lumpur, een paar dagen betaald "Guesthouse", donderdag weer terug naar Kuching waar chinese christenvrienden van de Baptistengemeente aldaar ons ontvangen en wij bij hen mogen logeren. Ronny moet in die periode altijd boodschappen doen en post door nemen, de auto opladen met alle materialen die gekocht of gekregen, toegestuurd zijn door vrienden enof sponsors. Dan de weg vanaf Kuching naar Nanga Pinoh en Manggala met de auto terugrijden. Twaalf uur onderweg. Een geweldig mooie reis iedere keer weer. De nieuwsbrieven worden ook vaak in Kuching gevouwen. Stilzitten is er zeker voor Ronny Heyboer de leider van het kinder-dorp nooit zoveel bij. Als we zondags in Kuching zijn, gaan we met Edna en Mervyn mee naar hun kerk, een "bloeiende" Baptistenkerk. Ik begrijp, dat een echte indruk krijgen van de zendingsmissie in Manggala beter tot zijn recht komt door foto's te laten zien. Dit is niet gelukt, omdat ik geen "eigen" laptop heb. Mijn jongste zoon Bjorn die als computer ingenier verstand heeft vanwat nodig is gaat er samen met mij een uitzoeken. Ik verwacht dat in alle dingen wordt voorzien. Als mijn Leider mij stuurt en mij voorgaat, kom ik niets tekort. Dankbaar voor het gebed van mijn vrienden Frans en Nel die eveneens mijn reis hebben betaald werd deze periode voor mij "de" vervulling van mijn wens de Here Jezus te volgen op Zijn weg in Indonesie.