16 december 2007

Lieve mensen, die meegeleefd en gebeden en financiele steun gegeven hebben, dank u hartelijk voor uw liefdegaven. Als ik terugkijk op mijn ontdekkingsreis mag ik zien, dat De Here Jezus mij is voorgegaan en ik mijn voet mocht zetten in Zijn voetprint door Indonesië. Het kinderdorp "Living Waters Village" is mijn thuis geworden. Ik ben intens dankbaar, dat ik Hem daar mocht volgen. Heb mogen beleven, dat onze Heiland nog steeds dezelde wonderen doet, die Hij 2000 jaren geleden heeft gedaan. Dat Hij werkelijk de Vriend van kinderen is en ook van mij. De Here Jezus Chistus is mijn Vriend en mijn Leidsman en Herder. Altijd heb ik dit gewild. Hem volgend gehoorzaam zijn en Zijn Liefde door te geven aan kinderen die Hem echt nodig hebben. Wij hebben Hem allemaal nodig. Alle kinderen hebben de Heiland nodig, zeker in deze drukke maatschappij. De moeders en vaders hebben de Here Jezus Christus nodig om hun kinderen bij Hem te brengen, zodat Hij de kleinen kan zegenen en beschermen tegen de boze machten die in de hemelse gewesten hun werkgebied hebben om op de aarde hun plannen uit te voeren . De duivel zit echt niet stil om de kinderen uit de `veilige ` geborgenheid te verleiden tot ongehoorzaamheid. Heel veel jongeren zijn hun ouders ongehoorzaam en zoeken wegen om `zichzelf`te kunnen zijn. Maar ze worden niet ZICHZELF ze worden iemand anders. Hun hele gedrag verandert, de liefde voor hun ouders verkilt, omdat zij alleen maar willen horen wat zij willen horen en geen NEE meer accepteren. Zij worden zo gezegd EIGEN BAAS OVER HUN LEVEN, maar het is geen halve leugen, toch een echte leugen. Om terug te mogen komen op het kinderdorp... Het (HOPELIJK VOOR KORT) afscheid was ontroerend. Amos vond het moeilijk zijn "Oma Gerrie" los te laten, we lieten ons beidjes nog even op een foto zetten.